Ubud, Indonesia>, Aug 31, 2009
Ja, toch maar even een verhaaltje na 4 dagen Bali. Zoals gepland zijn we begonnen met twee nachten in Kuta. De eerste uitdaging was het pinnen op het vliegveld. Omdat ik graag wat geld op zak heb wilde ik even driehonderd euro pinnen in rupiahs. Helaas, de machine geeft maximaal 3 miljoen rupiahs uit, in coupures van 100.000. Dat zijn toch al weer 30 biljetten, dus misschien maar goed ook dat er niet meer uit komt. Anders moet mijn eerste aankoop een nieuwe rugzak zijn voor al het geld. Maar goed, even miljonair voelt toch wel goed.
In Kuta aangekomen blijken de verhalen helemaal waar: toeristisch, druk. Wat mij het meest opvalt is de geur: de combinatie van wierook met uitlaatgassen is niet helemaal wat ik me er bij had voorgesteld. Maar goed, het weer is heerlijk, de zon schijnt, wat wil je nog meer. De eerste kennismaking met het Balinese eten is in ieder geval een goede belofte voor de komende weken. Een heerlijke sate lilit op een houtskoolvuurtje. Jummie! De tweede dag in Kuta doen we niet veel: eerst natuurlijk orienteren hoe het eigenlijk zit met het vervoer hier, ook de reis voor de volgende dag naar Ubud vast regelen en dan naar het strand, een beetje luieren, verse ananas eten, mensen kijken (vooral japanners zijn om je te bescheuren).
De volgende ochtend moeten we al vroeg op voor de trip naar Ubud. Het verkeer is bijzonder te noemen, regels lijken er niet te zijn. Onze buschauffeur is van het stevig doorrijden, en zorgt bij verkeerslichten dat hij vooraan komt te staan. Als dat op een weg met twee banen en al vier rijen betekent dat hij een vijfde rij aan de linkerkant moet beginnen maakt daarbij niet uit. Ook niet als hij rechtsaf moet. Toch komen we op tijd aan in Ubud, wat gelijk een heel ander soort stad is. Ook heel touristisch, maar het komt toch authentieker over. Eerst natuurlijk op zoek naar een slaapplek. Er staan bij de busstop al verschillende mensen te vragen of we onderdak zoeken, maar we besluiten eerst zelf - met de lonely planet in de hand - op zoek te gaan. Helaas hebben we ons iets verkeerd georienteerd, dus vinden we de door ons uitgezochte hotels niet. Dan toch maar een van die ventjes ons iets laten zien. Dat voldoet helaas niet aan de verwachtingen, maar hij staat er op iets anders te vinden. Verschillende homestays verder zijn we hem eigenlijk wel zat (we hebben echt geen moeilijke eisen: warm water, gescheiden bedden, en een goede prijs) omdat er steeds wel iets is waar de kamer niet voldoet. Uiteindelijk stuur ik hem alleen op pad - onze rugzakken beginnen na al dat wandelen in de warmte toch wel in de weg te zitten - met de opdracht een slaapplek te vinden die wel voldoet. Hij vertrekt op een geleende brommer en is na amper 5 minuten terug. Met een homestay voor de gevraagde prijs, en lekker dicht bij het centrum. Die moet het dus maar worden.
Om maar gelijk wat cultuur te happen gaan we ’s avonds naar een Legong dansvoorstelling. Erg apart om te zien - en te horen. De volgende dag willen we na tot nu toe alleen maar steden te hebben gezien wel wat natuur, dus we doen een mooie wandeling door de sawah’s en jungle even buiten Ubud. In de rijstvelden worden we geroepen door een van de daar werkende mensen. Of we een verse kokosnoot willen. Nou eigenlijk niet, maar omdat ik zie dat het voor haar ook een verzetje is zeg ik ja. Ze roept een oud mannetje er bij en samen komen ze uit de modder van de rijstvelden naar het pad. Het oude mannetje doet een stuk touw met twee lussen om zijn voeten en klimt zo met een soort kikvorssprongen een palmboom in. De kokosnoot is lekker vers, en het sap er in heerlijk koel, dat kon ik zeker gebruiken! Uiteraard krijgt de vrouw een kleinigheidje, voor haar waarschijnlijk gelijk aan een dagloon.
De verdere tocht wordt wel erg zwaar: het pad door de jungle wordt volgens de beschrijving gebruikt door lokale boeren, maar wij komen met alleen onze rugzak alleen met gebruik van handen en voeten naar beneden. Ik ben dan ook erg verbaasd als er inderdaad een boertje met een enorme baal op zijn hoofd op blote voeten naar beneden wandelt alsof het niets is.
Dit is al weer veel te veel tekst voor een eerste berichtje. Morgen gaan we door naar Besakih, om de Gunung Agung te beklimmen. Wordt vervolgd…
Link to the original site